و اساسى آن « امنيت » است اضافه مىكند « ما در ميان اين آباديها فاصله‌هاى مناسب و نزديك مقرر كرديم » ( * ( وَقَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ ) * ) . و به آنها گفتيم : « در ميان اين قريه‌ها شبها و روزها در اين آباديها در امنيت كامل مسافرت كنيد » ( * ( سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَأَيَّاماً آمِنِينَ ) * ) . به اين ترتيب آباديها فواصل متناسب و حساب شده اى داشت ، و از نظر حمله وحوش و درندگان بيابان ، يا سارقين و قطاع الطريق نيز در نهايت امنيت بود ، به گونه اى كه مردم مىتوانستند بدون زاد و توشه و مركب ، بى آنكه احتياج به حركت دستجمعى و استفاده از افراد مسلح داشته باشند ، بدون هيچ خوف و ترس از جهت ناامنى راه يا كمبود آب و آذوقه به مسير خود ادامه دهند . در اينكه جمله سيروا فيها . . . ( در اين آباديها سير كنيد . . . ) به وسيله چه كسى به آنها ابلاغ شد ، دو احتمال وجود دارد : يكى اينكه به وسيله پيامبران آنها به آنها ابلاغ شد ، و ديگر اينكه زبان حال آن سرزمين آباد و جاده‌هاى امن و امان همين بود . مقدم داشتن « ليالى » ( شبها ) بر « ايام » ( روزها ) ممكن است از اين جهت باشد كه مهم وجود امنيت در شبهاست هم امنيت از نظر دزدان راه و هم وحوش بيابان ، و گرنه تامين امنيت در روز آسانتر است . اما اين مردم ناسپاس در برابر آن همه نعمتهاى بزرگ الهى كه سرتاسر زندگانى آنها را فراگرفته بود - مانند بسيارى ديگر از اقوام متنعم - گرفتار غرور و غفلت شدند ، مستى نعمت و كمى ظرفيت آنها را بر آن داشت كه راه ناسپاسى پيش گيرند ، از مسير حق منحرف شوند و به دستورات الهى بى اعتنا گردند . از جمله تقاضاهاى جنون آميز آنها اينكه از خداوند تقاضا كردند كه در ميان سفرهاى آنها فاصله افكند ، « گفتند : پروردگارا ! ميان سفرهاى ما دورى بيفكن »